سازشِ اجباری: )

گاه انچنان در افکار ، غم ها ، دلتنگی ها ، گذشته ، حال و آینده گیر میفتی که نه تنها گذر دقیقه ها بلکه ساعت ها و روز ها هم از دستت خارج میشود .........آنچنان ساعت ها را در پیله تنهایی و دور از شلوغی های اطرافت سپری میکنی که در نظر دیگران انگار یک شکست خورده تما عیاری و یا یک عاشق مجنون اما چرا در میان تمام این قضاوت ها و نگرانی های از سر دلسوزی حتی یک نفر هم نیست که احساسات و نگران بودن تو را از پشت چشمان اشک آلود و لب های خندانت بفهمد ؟ فقظ بفهمد نه چیز دیگری .....چرا حتی یک نفر هم نیست که منطقی